Konstantyn I Wielki, urodzony około 27 lutego 272 roku w Naissus (dzisiejszy Niš w Serbii), był synem Flawiusza Konstancjusza, rzymskiego oficera, późniejszego cesarza tetrarchii, oraz Heleny, późniejszej świętej, która według niektórych tradycji przyczyniła się do jego nawrócenia na chrześcijaństwo. Służąc pod cesarzem Dioklecjanem i Galeriuszem, wyróżnił się w kampaniach przeciwko Persom, zanim został powołany na zachód. W 306 roku, po śmierci ojca, został obwołany cesarzem przez jego żołnierzy, a w 312 roku umocnił swoją władzę w zachodniej części imperium. Jego panowanie zapoczątkowało tzw. „zwrot konstantyński” – proces, w którym chrześcijaństwo stało się dominującą religią w Cesarstwie Rzymskim. W 313 roku wydał Edykt mediolański, który zapewnił wolność wyznania chrześcijanom i zakończył ich prześladowania. W 325 roku zwołał Pierwszy Sobór Nicejski, mający na celu ujednolicenie doktryny chrześcijańskiej. Założył również miasto Konstantynopol (dzisiejszy Stambuł), które stało się nową stolicą imperium na ponad tysiąc lat. Zmarł 22 maja 337 roku w Nikomedii. Kościoły wschodnie, w tym prawosławne, czczą go jako świętego pod tytułem Równy Apostołom, podczas gdy Kościół katolicki nie umieszcza jego imienia w oficjalnym kalendarzu świętych.