Karol Wielki urodził się prawdopodobnie 2 kwietnia 742 lub 748 roku i zmarł 28 stycznia 814 roku w Akwizgranie. Był synem Pepina Krótkiego i Bertrady z Laon. W 768 roku, po śmierci ojca, objął władzę nad królestwem Franków wraz z bratem Carlomanem I, a po jego śmierci w 771 roku został jedynym władcą. W 774 roku zdobył Królestwo Longobardów, a w 800 roku został koronowany na cesarza przez papieża Leona III w Rzymie, co symbolicznie zapoczątkowało powstanie Cesarstwa Karolińskiego. Jego panowanie charakteryzowało się licznymi podbojami, m.in. Bawarii, Saksonii i części Hiszpanii, a także szerzeniem chrześcijaństwa wśród podbitych ludów. Był także mecenasem sztuki i kultury, co przyczyniło się do tzw. renesansu karolińskiego. Kościół katolicki czci go jako błogosławionego, choć jego kanonizacja przez antypapieża Paschalisa III nie została uznana za ważną. Data jego wspomnienia liturgicznego przypada na 28 stycznia.