Karol I Stuart urodził się 19 listopada 1600 roku w Dunfermline jako drugi syn Jakuba VI Szkockiego, późniejszego Jakuba I Angielskiego. W 1612 roku, po śmierci starszego brata Henryka, został następcą tronu Anglii, Szkocji i Irlandii. W 1623 roku bezskutecznie prowadził negocjacje małżeńskie z infantą hiszpańską Marią Anną, a dwa lata później poślubił Henriettę Marię, córkę króla Francji Henryka IV. W 1625 roku objął tron po śmierci ojca, co zapoczątkowało trwające lata spory z parlamentem o ograniczenie prerogatyw królewskich. Karol I wierzył w boskie pochodzenie władzy monarszej i dążył do rządów absolutnych, co spotkało się z oporem społecznym, zwłaszcza wobec nakładania podatków bez zgody parlamentu. Jego polityka religijna, łącząca elementy anglikanizmu z tendencjami katolickimi, wywołała niechęć purytanów i innych grup protestanckich. Konflikt z parlamentem doprowadził do wybuchu wojny domowej w 1642 roku, która zakończyła się klęską wojsk królewskich i jego pojmaniem. 30 stycznia 1649 roku został stracony w Londynie za zdradę, co było pierwszym przypadkiem egzekucji monarchy w Anglii. Pozostawił po sobie dziewięcioro dzieci, w tym przyszłego króla Karola II i Jakuba II.