Kanut Lavard urodził się 12 marca 1096 roku. Był synem duńskiego króla Eryka I Ejegoda i bratem późniejszego władcy Danii, Nielsa Starego. W 1115 roku otrzymał tytuł księcia Jutlandii Południowej (Szlezwiku), stając się pierwszym księciem tego regionu. W 1129 roku został mianowany przez cesarza Lotara III władcą plemienia Obodrytów, co umocniło jego pozycję jako pośrednika między Danią a Cesarstwem Niemieckim. Kanut Lavard był również przodkiem dynastii waldemarskiej, która rządziła Danią przez kolejne stulecia. Zginął 7 stycznia 1131 roku z rąk swojego kuzyna Magnusa Mocnego, który widział w nim rywala do duńskiego tronu. Jego śmierć została uznana za męczeńską, a kanonizacja nastąpiła w 1170 roku. Był ojcem króla Danii Waldemara I Wielkiego oraz dziadkiem Waldemara II Zwycięskiego.