Kanut IV Święty, zwany również Kanutem Świętym lub Knudem IV den Hellige, urodził się około 1042 roku jako nieślubny syn króla Danii Swena II Estridsena. Objął tron duński w 1080 roku po swoim bracie Haraldzie III Henie. Był ambitnym władcą, który dążył do wzmocnienia monarchii duńskiej oraz umocnienia pozycji Kościoła katolickiego w kraju. Pragnął także zdobyć angielską koronę, gdyż był prawnukiem Kanuta Wielkiego, który rządził Anglią, Danią i Norwegią w latach 1016–1035. Jego plany wywołały bunt chłopów z Jutlandii, którzy w 1086 roku napadli na niego i jego zwolenników w drewnianym kościele św. Albana w Odense. Kanut IV został zamordowany w trakcie modlitwy przed ołtarzem, przebity włócznią. Wraz z nim zginęli jego brat Benedykt oraz siedemnastu innych stronników. W 1101 roku został kanonizowany, stając się pierwszym duńskim królem uznanym za świętego. W 1300 roku jego szczątki oraz relikwie brata zostały przeniesione do nowej katedry św. Kanuta w Odense, która stała się ważnym miejscem pielgrzymek.