Justynian I Wielki, urodzony około 483 roku w Tauresium jako Petrus Sabbatius, pochodził z trackiej rodziny o skromnym statusie społecznym. Był synem Sabbatiusa i siostrzeńcem cesarza Justyna I, który sprowadził go do Konstantynopola, gdy chłopiec miał około 8–12 lat, aby odebrać wykształcenie i opanować język grecki. W 527 roku objął władzę cesarską, rządził do 565 roku i doprowadził Cesarstwo Bizantyńskie do największej świetności w swojej historii. Jego panowanie charakteryzowało się zarówno sukcesami militarnymi, jak i rozkwitem kultury oraz architektury. Źródła historyczne dotyczące jego życia to przede wszystkim dzieła Prokopiusza z Cezarei, Ewagriusza Scholastyka, Agatiasza Scholastyka, Jana z Efezu i Jana Lydosa. Zmarł 14 lub 15 listopada 565 roku w Konstantynopolu.