Józef z Alawerdi pochodził z Syrii, gdzie w młodości dołączył do klasztoru założonego przez mnicha Jana. Był jednym z dwunastu wybranych uczniów, którzy opuścili pustynię syryjską i przenieśli się na górę Zaden (późniejsza Zedazeni), gdzie prowadził życie ascetyczne, uznawane przez miejscową ludność za święte. Na polecenie Jana udał się następnie do Kachetii wraz z innymi mnichami: Stefanem, Antonim i Zenonem, gdzie dołączył do działalności misyjnej prowadzonej już przez biskupa Abibosa. W Kachetii założył monaster Alawerdi, który stał się ważnym ośrodkiem życia monastycznego i działalności misyjnej. Hagiografia prawosławna określa go mianem „kwiatu czystości i cnoty” oraz przypisuje mu posiadanie krzyża wykonanego z drewna Krzyża Pańskiego. Zmarł w 570 roku w klasztorze Alawerdi, gdzie został również pochowany.