Jan z Kolonii urodził się w Niemczech i wstąpił do zakonu dominikanów. Przez pewien czas przebywał w klasztorze dominikańskim w Kolonii, skąd uzyskał zgodę na wyjazd do Holandii, aby wspierać tamtejsze duchowieństwo katolickie w obliczu rozprzestrzeniającego się kalwinizmu. Pełnił funkcję proboszcza w Hoornaar. W 1572 roku, gdy gezowie zdobyli miasta takie jak Brielle, Vlissingen, Dortrecht i Gorkum, Jan został wraz z innymi duchownymi pojmany i poddany torturom. Próbowano wymusić na nim odstępstwo od wiary w prawdziwą obecność Chrystusa w Eucharystii oraz odrzucenie prymatu papieża. Pomimo interwencji mieszkańców Gorkum i rozkazu zwolnienia wydanego przez księcia Wilhelma Orańskiego, Willem II van der Marck, przywódca gezów, nakazał powieszenie wszystkich aresztowanych. Jan z Kolonii zginął śmiercią męczeńską 9 lipca 1572 roku w Brielle. Beatyfikowany został 14 listopada 1675 roku przez papieża Klemensa X, a kanonizowany 29 czerwca 1867 roku przez Piusa IX.