Jan z Damaszku urodził się w Damaszku około 675–680 roku w chrześcijańskiej rodzinie o arabskich korzeniach. Jego ojciec, Sarjun ibn Mansur, pełnił wysokie stanowisko w administracji kalifatu Umajjadów. Młody Jan odebrał staranne wykształcenie, obejmujące teologię, filozofię, prawo i muzykę, co pozwoliło mu na wszechstronną działalność intelektualną. W późniejszym okresie życia wstąpił do klasztoru Mar Saba niedaleko Jerozolimy, gdzie przyjął święcenia kapłańskie i poświęcił się pracy teologicznej oraz twórczości hymnograficznej. Napisał liczne dzieła apologetyczne, w których bronił wiary chrześcijańskiej, a także skomponował hymny, które do dziś są używane w liturgii Kościołów wschodnich oraz w protestantyzmie zachodnim, zwłaszcza podczas uroczystości Wielkanocy. Jego najbardziej znanym wkładem w teologię było stanowcze poparcie dla kultu ikon, co przyniosło mu miano obrońcy świętych obrazów. Jan z Damaszku jest uznawany za jednego z najwybitniejszych Ojców Kościoła zarówno przez Kościół katolicki, jak i prawosławny, a w 1890 roku papież Leon XIII nadał mu tytuł Doktora Kościoła. Zmarł 4 grudnia 749 roku w klasztorze Mar Saba, choć dokładna data i miejsce jego śmierci pozostają niepewne.