Jan Maron urodził się w rodzinie arystokratycznej – jego ojciec Ahathon był gubernatorem Sarum i Anohamii, a dziadek Alidiopas nosił tytuł księcia. Kształcił się w dziedzinach takich jak matematyka, nauki przyrodnicze, filozofia, teologia, lingwistyka oraz Pismo Święte w Antiochii i w klasztorze św. Marona, gdzie wstąpił do zakonu i przyjął imię Maron. Następnie studiował grekę i patrologię w Konstantynopolu. Po powrocie napisał liczne dzieła dotyczące pedagogiki, retoryki, sakramentów, zarządzania dobrami kościelnymi, tekstów prawnych oraz liturgii. Autor wielu modlitw eucharystycznych, które noszą jego imię. Jako teolog i kaznodzieja przeciwstawiał się herezjom monofizytyzmu i monoteletyzmu, wyjaśniając katolicką doktrynę na soborze chalcedońskim oraz pisząc listy do wiernych. W 676 roku został biskupem Libanu z misją zwalczania herezji i umacniania jedności maronitów z Kościołem powszechnym. Wspierał wiernych w czasie najazdów arabskich.