Jan Kasjan, zwany również Janem Ascetą lub Janem Rzymianinem, urodził się około 360 roku w rzymskiej prowincji Scytia Mniejsza (dzisiejsza Dobrudża). Pochodził z zamożnej rodziny i odebrał staranne wykształcenie klasyczne, władając biegle językiem greckim. W młodości odbył pielgrzymkę do Palestyny, gdzie zetknął się z życiem monastycznym w klasztorze w Betlejem. Następnie przez ponad dziesięć lat przebywał w Egipcie, pogłębiając znajomość koinobityzmu wśród mnichów pustyni egipskiej. Około 400 roku opuścił Egipt z powodu sporów teologicznych i został uczniem biskupa Jana Chryzostoma. Później osiadł w Marsylii, gdzie założył dwa klasztory i spędził resztę życia. Zmarł około 435 roku, a jego relikwie były przechowywane w założonej przez niego opactwie św. Wiktora w Marsylii do czasów rewolucji francuskiej. Kasjan pozostawił po sobie ważne dzieła pisarskie, takie jak „Instytucje cenobickie” i „Konferencje”, które miały istotny wpływ na rozwój monastycyzmu zachodniego, m.in. poprzez ich wykorzystanie w regule św. Benedykta.