Jan Henryk Newman urodził się 21 lutego 1801 roku w Londynie. Początkowo był akademickim teologiem ewangelickim na Uniwersytecie Oksfordzkim oraz duchownym Kościoła Anglii. Z czasem związał się z wysokokościelną tradycją anglikanizmu i stał się jednym z czołowych liderów Ruchu oksfordzkiego, który dążył do przywrócenia w Kościele Anglii katolickich wierzeń i obrzędów sprzed reformacji. Jego działalność przyniosła pewne sukcesy, jednak po opublikowaniu w 1841 roku Tract 90 uznał, że jego członkostwo w Kościele anglikańskim dobiegło końca. W 1845 roku Newman zrezygnował z posługi akademickiej, opuścił Kościół Anglii i przeszedł na katolicyzm. Niedługo potem przyjął święcenia kapłańskie i kontynuował działalność religijną jako wpływowa postać w Birmingham. W 1879 roku papież Leon XIII mianował go kardynałem w uznaniu jego zasług dla Kościoła katolickiego w Anglii. Newman zmarł 11 sierpnia 1890 roku w Birmingham. Został beatyfikowany przez papieża Benedykta XVI w 2010 roku, a kanonizowany przez papieża Franciszka w 2019 roku.