Jan Gwalbert urodził się około 985 roku w Villa di Poggio Petroio we Włoszech. W młodości wstąpił do służby wojskowej, lecz po doświadczeniu cudownego ocalenia podczas pojedynku zbrojnego, porzucił karierę wojskową i poświęcił się życiu religijnemu. Został mnichem benedyktyńskim, a następnie założył własną wspólnotę monastyczną w Vallombrosa, która dała początek Kongregacji Vallombrozjańskiej. Jego działalność skupiała się na odnowie życia zakonnego, zwalczaniu symonii i nepotyzmu w Kościele oraz propagowaniu surowej ascezy. Zmarł 12 lipca 1073 roku w opactwie San Michele Arcangelo a Passignano we Włoszech. Kult świętego rozwijał się głównie w środowiskach monastycznych, a jego wstawiennictwu przypisywano liczne cuda. W ikonografii przedstawiany jest często w habicie mnicha z krzyżem lub księgą.