Jan de Brébeuf urodził się 25 marca 1593 roku w Condé-sur-Vire we Francji. W 1625 roku przybył do Nowej Francji (dzisiejszej Kanady) jako misjonarz jezuitów. Przez większość życia pracował wśród plemienia Wendatów (Huronów), z wyjątkiem kilku lat spędzonych we Francji od 1629 do 1633 roku. Nauczył się języka i zwyczajów Wendatów, dokumentując je w licznych pismach, aby ułatwić pracę innym misjonarzom. W 1649 roku, podczas napadu plemienia Haudenosaunee (Irokezów) na wioskę Wendatów, został wraz z innym misjonarzem pojmany. Obaj zostali poddani okrutnym torturom i zabici 16 marca 1649 roku. Według relacji, jego serce zostało zjedzone przez członków plemienia Haudenosaunee. Beatyfikowany został w 1925 roku, a w 1930 roku wraz z ośmioma innymi jezuitami kanonizowany przez Kościół katolicki.