Jan Chryzostom urodził się w Antiochii Syryjskiej między 344 a 354 rokiem. Był biskupem i teologiem okresu starożytnego chrześcijaństwa, a od 398 roku pełnił funkcję patriarchy Konstantynopola. Jego niezwykła elokwencja i umiejętności kaznodziejskie przyniosły mu przydomek 'Złotousty' (gr. chrysóstomos, czyli 'złotousty'), który dosłownie oznacza 'bocca d'oro'. Choć jako teolog nie był oryginalny, skutecznie przenosił nauki patrystyczne, zwłaszcza szkoły antiocheńskiej, do praktyki kaznodziejskiej. Charakteryzowała go żarliwa moralność, postrzegana jako 'miłość w działaniu', oraz pragnienie reformy życia chrześcijańskiego na wzór wczesnych wspólnot cenobitycznych. Jego surowość i gorliwość w dążeniu do ideałów moralnych spotkały się z silnym sprzeciwem, co doprowadziło do jego podwójnego wygnania. Podczas jednego z przenosin zmarł 14 września 407 roku w Comana Pontica.