Jakub z Nisibis urodził się w III wieku w Nisibis (dzisiejsze Nusaybin w Turcji), mieście położonym na granicy mezopotamskiej. Od młodości prowadził życie ascetyczne, początkowo jako pustelnik i pasterz, spędzając większość roku na samotności w górach, a zimy ukrywając się w jaskiniach. Jego surowy tryb życia i cuda, których miał dokonywać – w tym wskrzeszanie zmarłych – przyniosły mu sławę proroka i cudotwórcy. W 309 roku został wybrany biskupem Nisibis, choć nadal prowadził ascetyczny tryb życia, dbając o ubogich, wdowy, sieroty i chorych. Był obecny na pierwszym soborze powszechnym w Nicei (325 rok), co potwierdza jego znaczenie w ówczesnym Kościele. Jako biskup kontynuował działalność misyjną, zwłaszcza wśród pogan, doprowadzając do licznych nawróceń. Zmarł w 338 roku w Nisibis, pozostawiając po sobie dziedzictwo duchowe, które kontynuował jego uczeń, św. Efreem Syryjczyk. Jest czczony jako święty przez Kościół rzymskokatolicki, prawosławny, ormiański oraz Kościoły wschodnie.