Jakub z Marchii urodził się około 1391 lub 1393 roku w Monteprandone w Marchii Ankońskiej we Włoszech. Wstąpił do zakonu franciszkanów obserwantów, kontynuując reformę zapoczątkowaną przez Pawła Trinci, która doprowadziła do podziału franciszkanów na obserwantów i konwentualnych. Był cenionym kaznodzieją, autorem licznych pism oraz aktywnym działaczem na rzecz reformy Kościoła. Pełnił funkcję legata papieskiego i inkwizytora, podejmując liczne podróże po Włoszech i Europie Środkowej. W okresie jego działalności występowały wyzwania związane z herezjami, zagrożeniem tureckim oraz koniecznością przeprowadzenia reform katolickich. Zmarł 28 listopada 1476 roku w Neapolu. Został kanonizowany w 1726 roku przez papieża Benedykta XIII.