Jakub Sprawiedliwy, określany w Nowym Testamencie mianem „brata Pańskiego” (Gal 1,19; 2,9), był jednym z najważniejszych przywódców wspólnoty chrześcijańskiej w Jerozolimie po zmartwychwstaniu Jezusa. Według tradycji katolickiej oraz wczesnochrześcijańskich źródeł, takich jak Egesippos i Józef Flawiusz, utożsamiany jest z Jakubem „Sprawiedliwym”, co potwierdza jego bliskie pokrewieństwo z Jezusem. Źródła biblijne, w tym Ewangelie (Mk 6,3-4; Mt 13,55-56) oraz Dzieje Apostolskie (Dz 12,17; 15,13; 21,18), wspominają go jako postać kluczową dla rozwoju wczesnego Kościoła. Według przekazów, Jakub był autorem Listu Jakubowego, jednego z pism Nowego Testamentu, które zachęca do praktycznej wiary i sprawiedliwości. Jego działalność przypadła na pierwszą połowę I wieku, a śmierć, według tradycji, nastąpiła w Jerozolimie około roku 62. Informacje o jego życiu są jednak nieliczne i niekiedy kontrowersyjne, co wynika z ograniczonych i fragmentarycznych źródeł historycznych.