Jakub Benfatti urodził się w Mantui około 1250 roku. Wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego (dominikanów) i został kapłanem. Zasłynął z oddania w opiece nad chorymi podczas epidemii dżumy, co przyniosło mu szerokie uznanie. Jego pobożność i działalność duszpasterska zyskały uznanie papieża Benedykta XI, który był jego bliskim przyjacielem, oraz papieża Jana XXII. Kult jego świętości przetrwał wieki po śmierci, a lokalna pobożność doprowadziła do jego beatyfikacji, którą zatwierdził papież Pius IX 22 września 1859 roku. Zmarł 19 listopada 1332 roku w Mantui.