Izaak ze Spoleto, pochodzący z Syrii, uciekł do miasta Spoleto, aby uniknąć prześladowań ze strony heretyków monofizyckich. Zyskał rozgłos dzięki uzdrowieniu człowieka dotkniętego obsesją, co przyniosło mu szerokie uznanie wśród lokalnej społeczności. Odmówiwszy przyjęcia dóbr materialnych, udał się na pustkowie, gdzie prowadził życie eremity. Podczas samotnego pobytu miał wizję Najświętszej Marii Panny, która skłoniła go do założenia wspólnoty pustelników wokół klasztoru Monteluco. Izaakowi przypisywano zdolność rozpoznawania symulantów oraz osób popełniających zło, co umacniało jego autorytet moralny. Jego życie i cuda zostały opisane w jednym z rozdziałów Dialogów św. Grzegorza Wielkiego, co świadczy o znaczeniu jego działalności dla ówczesnego Kościoła. Zmarł około roku 550, a jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 11 kwietnia.