Izaak Syryjczyk urodził się około 613 roku (według niektórych źródeł ok. 640) w miejscowości Beit' Katraja, położonej w regionie znanym wówczas jako Qatar lub Mezopotamia. Był biskupem Kościoła Wschodu w Niniwie w latach 676–680, skąd po rezygnacji z urzędu wycofał się do życia pustelniczego i monastycznego w klasztorze Rabban Sabor w Khuzestanie. Tam poświęcił się pisaniu traktatów teologicznych i ascetycznych, które stały się fundamentem jego duchowego dziedzictwa. Jego dzieła, napisane w języku syryjskim, poruszają tematy modlitwy, pokuty, miłości bliźniego oraz mistycznego zjednoczenia z Bogiem. Izaak Syryjczyk jest czczony jako święty zarówno w Kościele Wschodu, jak i w Kościołach katolickim, prawosławnym oraz syryjsko-prawosławnym. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 28 stycznia, choć w niektórych tradycjach przypada ono 14 maja. W 2024 roku papież Franciszek oficjalnie kanonizował go i włączył do Martyrologium Rzymskiego, co stanowiło pierwsze uznanie świętości nestoriańskiego chrześcijanina przez Kościół katolicki.