Iwencjusz z Pawii, zwany także Inwencjuszem, pełnił funkcję trzeciego biskupa Pawii w latach 381–397. Został mianowany przez świętego Ambrożego, gdyż diecezja pawijska pozostawała wówczas, podobnie jak obecnie, sufraganią Mediolanu. Jako biskup wyróżniał się jako zdecydowany obrońca wiary katolickiej. Uczestniczył w Soborze w Akwilei w 381 roku, który potępił ostatnich biskupów ariańskich na Zachodzie, oraz w soborze mediolańskim w 390 roku, który potępił błędy teologiczne Gioviniana. Podczas tego drugiego soboru był pierwszym sygnatariuszem listu wysłanego do papieża Syrycjusza. Święty Ambroży wymienia go w swoim dziele De officiis jako obrońcę praw wdowy, która dochodziła należnych jej dóbr. Według tradycji Iwencjusz zmarł 8 lutego 397 roku, zaledwie kilka miesięcy przed świętym Ambrożym, i został pochowany w kościele Świętych Nazariusza i Celsusa, który później, na jego cześć, przemianowano na kościół Świętego Iwencjusza. Miejsce jego pochówku zostało zapomniane na wieki i odkryto je ponownie dopiero w 1574 roku dzięki inskrypcji na kamieniu. W 1789 roku, w wyniku rozbiórki kościoła, jego relikwie zostały przeniesione.