Isnard z Chiampo urodził się we włoskim Chiampo i wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego, którego założyciel, Dominik z Osmy, przyjął go osobiście do zakonu. Studiował w Bolonii i Mediolanie, a po przyjęciu święceń kapłańskich prowadził działalność kaznodziejską w północnowłoskich miastach, takich jak Brescia i Bergamo. W 1231 roku osiadł w Pawii, gdzie założył konwent i przez ponad dziesięć lat kontynuował działalność misyjną, zwalczając herezje. Jego świętość była powszechnie uznawana już za życia, a jego sława dotarła nawet do Francji. Zmarł 19 marca 1244 roku w Pawii. Kult Isnarda został oficjalnie zatwierdzony przez papieża Benedykta XV w 1919 roku, kiedy to ogłoszono go błogosławionym.