Irynarch Rostowski, świeckim imieniem Ilja, urodził się w 1548 roku w Kondakowie w rodzinie chłopskiej. W wieku 30 lat wstąpił do monasteru św. św. Borysa i Gleba w Rostowie, gdzie prowadził niezwykle surowy tryb życia: ograniczał pożywienie, chodził boso, a nawet spał na ziemi. Konflikt z ihumenem zmusił go do przeniesienia się do monasteru Objawienia Pańskiego w Abramiewie, gdzie miał sen, w którym święty mnich Abraham Rostowski nakazał mu rozdawać majątek ubogim. Po tym wydarzeniu opuścił klasztor i zamieszkał w odosobnionej celi w monasterze św. Łazarza w Rostowie, spotykając się jedynie z rostowskim jurodiwym Janem. Później powrócił do pierwszego klasztoru, gdzie nowy przełożony, Warłaam, pozwolił mu na życie jako zatwornik. Mnich skuł się kajdanami, nosił ciężkie krzyże i prowadził życie w całkowitym odosobnieniu. Zmarł 13 stycznia 1616 roku w Rostowie. Po śmierci przypisywano jego relikwiom liczne cuda uzdrowień.