Irodion Iłojezierski, zwany również Irodionem Nowogrodzkim, zmarł 28 września 1541 roku. Był uczniem późniejszego świętego mnicha Korneliusza Komelskiego. Po śmierci swojego mistrza opuścił Monaster Korniliewsko-Komelski i osiedlił się w okolicach Biełozierska, gdzie prowadził życie pustelnicze, cechujące się stałym postem i surową ascezą. W pobliżu swojej pustelni wzniósł cerkiew Narodzenia Matki Bożej, przy której stopniowo rozwinął się nowy klasztor, znany jako Pustelnia Iłojezierska. Przed śmiercią przyjął śluby wielkiej schimy. Został pochowany w kaplicy, którą sam zbudował na terenie monasteru. W 1653 roku, na polecenie metropolity nowogrodzkiego Nikona, archimandryta Mitrofan z Monasteru Cyrylo-Biełozierskiego spisał jego żywot, uwzględniając cuda związane z jego wstawiennictwem. W tym samym roku Irodion został kanonizowany, a przy jego grobie powstała cerkiew Narodzenia Matki Bożej z bocznym ołtarzem pod jego wezwaniem.