Innocenty I urodził się w Albano i według współczesnego mu Hieronima ze Strydonu był synem poprzedniego papieża, Anastazego I, co stanowi rzadki przypadek sukcesji ojca przez syna na Stolicy Piotrowej. Został wybrany na papieża 22 grudnia 401 roku. Wprowadził zasadę, że poważne sprawy kościelne musiały być rozpatrywane osobiście przez niego, zastrzegając sobie prawo interwencji w innych kwestiach, co czynił wielokrotnie, zwłaszcza w sprawach dotyczących liturgii. Udzielił wsparcia Janowi Chryzostomowi, gdy ten został odsunięty z funkcji patriarchy Konstantynopola z powodu konfliktu z cesarzową Elią Eudoksją i intryg Teofila z Aleksandrii, podejmując działania na rzecz jego przywrócenia. Ostro przeciwstawił się nauce pelagianizmu, a jego stanowcze stanowisko zostało uhonorowane przez Augustyna z Hippony słowami Roma locuta, causa finita („Gdy Rzym przemówił, sprawa została zakończona”). Potępił także pryscylianizm. Jego pontyfikat przypadł na trudny okres dla Rzymu, który 24 sierpnia 410 roku został zdobyty i splądrowany przez króla Wizygotów Alaryka. Innocenty I zmarł 12 marca 417 roku.