Ignacy z Laconi, urodzony jako Vincenzo Peis 10 grudnia 1701 roku w miejscowości Laconi, wstąpił do zakonu kapucynów w 1721 roku. Przez wiele lat pełnił posługę w wspólnocie Braci Mniejszych Kapucynów w Cagliari, gdzie od 1741 roku był odpowiedzialny za obowiązki kwestarza. Znany był z głębokiej pobożności, szczególnego kultu Matki Bożej oraz życia pełnego pokory i ubóstwa. Jego gorliwość i modlitwa przyniosły mu sławę cudotwórcy, a liczne świadectwa przypisują mu liczne cuda i łaski. Beatyfikowany został w 1940 roku przez papieża Piusa XII, a kanonizowany w 1951 roku przez Piusa XII, stając się pierwszym sardyńskim świętym. Zmarł 11 maja 1781 roku w Cagliari, pozostawiając po sobie dziedzictwo duchowe i przykład życia zgodnego z ewangelicznymi radami.