Hilda z Whitby urodziła się około 614 roku w Northumbrii jako córka Hererica, siostrzeńca króla Edwina z Northumbrii. W młodości związała się z Kościołem, a jej działalność przypadła na okres ważnych przemian w chrześcijaństwie anglosaskim. Była założycielką i pierwszą opatką klasztoru w Whitby, który stał się znaczącym ośrodkiem religijnym i intelektualnym. Pod jej przewodnictwem odbył się w 664 roku Synod w Whitby, podczas którego podjęto decyzję o podporządkowaniu się Kościołowi rzymskiemu. Hilda była również opatką kilku innych klasztorów i cieszyła się ogromnym autorytetem, doradzając władcom, duchownym oraz świętym. Znana była z głębokiej wiedzy teologicznej i umiejętności zarządzania wspólnotami monastycznymi. Według tradycji, pod jej opieką tworzył poeta Cædmon, uznawany za pierwszego anglosaskiego poetę religijnego. Zmarła 17 listopada 680 roku w klasztorze w Streaneshalch (dzisiejsze Whitby). Głównym źródłem informacji o jej życiu jest „Historia ecclesiastica gentis Anglorum” autorstwa Bedy Czcigodnego, spisana w 731 roku.