Hilary I, pochodzący z Sardynii, został papieżem 17 listopada 461 roku i sprawował urząd do 28 lutego 468 roku. W 449 roku, jako archidiakon, działał jako legat papieża Leona I Wielkiego na soborze w Efezie, sprzeciwiając się bezprawnej, zdaniem Kościoła, potępieniu patriarchy Konstantynopola Flawiana. Jego stanowisko doprowadziło do konfliktu z monofizyckim patriarchą Aleksandrii Dioskurem, który próbował uniemożliwić mu opuszczenie miasta, zagrażając jego życiu. Po powrocie do Rzymu Hilary ufundował w baptysterium bazyliki laterańskiej dwa oratoria: jedno ku czci św. Jana Chrzciciela, a drugie ku czci św. Jana Ewangelisty, któremu przypisywał swoje ocalenie. Ponadto wzniósł kaplicę Świętego Krzyża, klasztor, dwie łaźnie publiczne oraz biblioteki przy bazylice św. Wawrzyńca za Murami. Jego pontyfikat poświęcił głównie utrzymaniu dyscypliny kościelnej zgodnie z prawem kanonicznym oraz rozwiązywaniu sporów jurysdykcyjnych między biskupami Galii i Hiszpanii, które znalazły się w chaosie po najazdach barbarzyńskich.