Hieronim Emiliani, urodzony w 1486 roku w Wenecji, początkowo służył jako oficer w armii weneckiej podczas konfliktów z papieżem Juliuszem II, cesarzem Maksymilianem I i królem Francji Ludwikiem XIII. Podczas jednej z bitew trafił do niewoli w lochu Castel Nuovo, skąd został cudownie uwolniony dzięki wstawiennictwu Maryi. To wydarzenie doprowadziło do jego wewnętrznej przemiany. Pod wpływem Kajetana z Tieny i Giovanniego Pietro Carafy (późniejszego papieża) poświęcił się opiece nad ofiarami głodu i zarazy, szalejących wówczas w północnych Włoszech. Założył sierocińce w Brescii, Como i Bergamo, a także dom dla pokutujących prostytutek oraz szpital w Weronie. Zmarł 8 lutego 1537 roku w Somasce, gdzie później powstało zgromadzenie zakonne jego imienia.