Hermenegild urodził się w rodzinie królewskiej Wizygotów panujących na Półwyspie Iberyjskim i południu Francji. Był synem króla Liuvigilda i bratem Recareda. W 579 roku poślubił Ingundę, córkę króla Austrazji, która była katoliczką. Pod jej wpływem, a także dzięki działaniom biskupa Leandra z Sewilli, Hermenegild przeszedł na katolicyzm, porzucając dotychczasową wiarę ariańską. Jego konwersja doprowadziła do konfliktu z ojcem, który pozostał wierny arianizmowi. W 580 roku Hermenegild zbuntował się przeciwko władzy Liuvigilda, co doprowadziło do wojny domowej. Został pokonany w 584 roku, uwięziony i następnie wygnany. Według tradycji kościelnej, jego śmierć w 585 roku w Tarragonie została uznana za męczeńską, głównie dzięki wpływowi papieża Grzegorza I, który w swoich Dialogach przedstawił go jako męczennika broniącego wiary katolickiej przeciwko tyranii ariańskiego ojca. Kanonizowany został w 1585 roku.