Henryk Kaczorowski urodził się 10 lipca 1888 roku w Bierzwiennej jako syn Andrzeja i Julii z Wapińskich. Kształcił się w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku oraz w Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie zdobył wykształcenie filozoficzno-teologiczne. Święcenia kapłańskie przyjął 13 czerwca 1914 roku. Po zakończeniu I wojny światowej kontynuował studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskując w 1922 roku doktorat z teologii na podstawie rozprawy o roli uczuć w życiu człowieka według doktryny Tomasza z Akwinu. Podczas wojny pełnił funkcję proboszcza sanktuarium maryjnego w Licheniu. Po studiach został dyrektorem liceum we Włocławku i wykładowcą teologii moralnej w tamtejszym seminarium. W latach 1925–1928 był redaktorem naczelnym „Ateneum Kapłańskiego”. W 1930 roku otrzymał godność kanonika kapituły katedralnej. Stan zdrowia uniemożliwił mu dalsze prowadzenie włocławskiej uczelni, której rektorem był w latach 1928–1939. Zmarł po 6 maja 1942 roku w Alkoven.