Henryk II Pobożny urodził się w 1196 roku jako syn Henryka I Brodatego i św. Jadwigi Śląskiej. Po śmierci ojca w 1238 roku objął władzę nad księstwem śląskim, a wkrótce także nad Wielkopolską i Krakowem, stając się jednym z najważniejszych władców Piastów w okresie rozbicia dzielnicowego. Jego rządy charakteryzowały się dążeniem do konsolidacji wpływów śląskiej linii dynastii poprzez sojusze rodzinne, współpracę z Kościołem katolickim oraz wspieranie osadnictwa niemieckojęzycznego. Pomimo starań nie zdołał zjednoczyć rozbitej Polski, ale umocnił pozycję Śląska jako jednego z najsilniejszych regionów politycznych i gospodarczych ówczesnej Polski. W latach 1238–1239 pełnił funkcję regenta w księstwach Sandomierza oraz Opole-Racibórz. Zginął 9 kwietnia 1241 roku w bitwie pod Legnicą podczas najazdu mongolskiego. Jego potomkowie, poprzez syna Bolesława II Łysego, są uznawani za przodków królów Francji Karola VII i Ludwika XII.