Henryk II urodził się 6 maja 973 roku jako syn Henryka II Kłótnika, księcia Bawarii, i Giseli z Burgundii. W 995 roku objął władzę w Bawarii, a w 1002 roku, po śmierci kuzyna Ottona III, został koronowany na króla Niemiec. W 1004 roku przyjął tytuł króla Włoch, a w 1014 roku papież Benedykt VIII koronował go na cesarza rzymskiego. Jego małżeństwo z Kunegundą z Luksemburga pozostało bezdzietne, co uczyniło go ostatnim władcą z dynastii ottońskiej. Henryk II znany był z głębokiej pobożności, wspierał rozwój życia zakonnego i założył biskupstwo w Bambergu w 1007 roku. Zmarł 13 lipca 1024 roku w Gronie, a jego ciało pochowano w Bambergu. Kanonizowany został w 1146 roku przez papieża Eugeniusza III.