Habakuk był prorokiem działającym prawdopodobnie około 612 roku p.n.e., choć niektóre źródła datują jego działalność na okres między VII a VI wiekiem p.n.e. Pochodził z Judy, a jego imię w języku hebrajskim (חֲבַקּוּק) może oznaczać „ten, który obejmuje” lub „ten, który walczy”. Praktycznie wszystkie informacje o jego życiu pochodzą z Księgi Habakuka, która nie zawiera jednak szczegółowych danych biograficznych poza określeniem go mianem „proroka”. Jego działalność wiąże się z okresem wzrostu potęgi Chaldejczyków i upadku Asyrii, co sugeruje, że jego proroctwa powstały przed pierwszą inwazją Babilończyków na Judeę. Habakuk jest czczony przez żydów, chrześcijan (w tym katolików i prawosławnych) oraz muzułmanów. W tradycji chrześcijańskiej jest uznawany za świętego, a jego wspomnienie obchodzone jest 2 grudnia.