Gwido da Velate, zwany także Guido lub Guy, był arcybiskupem Mediolanu w latach 1045–1069. Został wybrany na to stanowisko przez cesarza Henryka III, co wywołało protesty wśród duchownych mediolańskich, prowadzące do powstania ruchu patarenów. Głównymi przedstawicielami sprzeciwu byli diakon Arialdo z Carimate i subdiakon Landolfo Cotta. Gwido, za namową papieża Stefana IX, zwołał synod w Fontaneto (Novara) i wezwał Arialda oraz Landolfa, którzy nie stawili się i zostali ekskomunikowani. Kuria rzymska wysłała wówczas wizytatorów apostolskich, w tym Anzelma di Baggio (późniejszego papieża) i Hildebranda z Soany, którzy nie potępili patarenów, lecz wezwali do kontynuacji reformy Kościoła. Konflikt trwał nadal, aż papież Mikołaj II wysłał kolejną misję, na czele której stanęli Piotr Damiani i Anzelmo di Baggio. Ostatecznie Gwido zaakceptował program reform i uznał swoją konsekrację przez Henryka III za nieważną.