Grzegorz VII, urodzony około 1020 roku w Sovanie w Toskanii, pochodził z niezamożnej rodziny. W młodości zdobył wykształcenie i formację duchową w klasztorze benedyktyńskim na Awentynie, powiązanym z opactwem św. Piotra i Pawła w Cluny. W 1047 roku opuścił Rzym, towarzysząc jako osobisty sekretarz papieżowi Grzegorzowi VI, który został zdetronizowany przez cesarza Henryka III podczas synodu w Sutri i deportowany do Kolonii. Hildebrand, bo takie nosił imię przed wyborem na papieża, odegrał kluczową rolę w reformach kościelnych, dążąc do wzmocnienia niezależności Kościoła od władzy świeckiej. Jako papież od 1073 roku prowadził politykę reformatorską, zwłaszcza w zakresie zwalczania symonii i nakładania celibatu na duchownych. Najbardziej znanym wydarzeniem jego pontyfikatu był konflikt z cesarzem Henrykiem IV, określany jako spór o inwestyturę, który doprowadził do ekskomuniki władcy i jego upokorzenia w Canossie w 1077 roku. Grzegorz VII zmarł 25 maja 1085 roku w Salerno.