Grzegorz Palamas urodził się około 1296 roku. Był bizantyjskim teologiem i duchownym prawosławnym późnego okresu bizantyńskiego. Jako mnich przebywał na górze Athos, a następnie został arcybiskupem Tesaloniki. Zasłynął głównie z obrony duchowości hesychastycznej, podkreślając nie stworzony charakter światła Przemienienia Pańskiego oraz rozróżnienie między istotą Boga a Jego energiami, do których zalicza się wolę Bożą i łaskę. Jego nauczanie rozwijało się w trakcie trzech głównych kontrowersji: z italo-greckim Barlaamem (1336–1341), z mnichem Grzegorzem Akindynosem (1341–1347) oraz z filozofem Niceforem Gregorasem (1348–1355). Jego wkład teologiczny bywa określany mianem palamizmu, a jego zwolennicy to palamici. Zmarł 14 listopada 1359 roku. W Kościele prawosławnym czczony jest jako święty od 1368 roku. W Kościele katolickim również bywa określany mianem świętego, a papież Jan Paweł II nazywał go wielkim pisarzem teologicznym.