Gelazjusz I, urodzony prawdopodobnie w Afryce Północnej lub w Rzymie, sprawował urząd biskupa Rzymu od 1 marca 492 roku aż do swojej śmierci 21 listopada 496 roku. Był trzecim lub czwartym papieżem pochodzenia afrykańskiego, a niektórzy historycy podają, że jego rodzice byli północnoafrykańskiego pochodzenia. W 494 roku sformułował po raz pierwszy naukę o dwóch władzach, podkreślając wyraźne oddzielenie władzy państwowej od kościelnej, co miało na celu ograniczenie wpływów cesarzy bizantyjskich na sprawy kościelne. W 496 roku ekskomunikował patriarchę Konstantynopola Akacjusza za jego monofizyckie poglądy, które odrzucały ludzką naturę Chrystusa, co doprowadziło do trwającego lata schizmy akacjańskiej. Wprowadził także do liturgii modlitwę Kyrie eleison (Panie, zmiłuj się). Jego nauki teologiczne zostały zebrane w dziele De duabus in Christo naturis (O dwóch naturach w Chrystusie). Gelazjusz I jest czczony jako święty w Kościele katolickim, a jego wspomnienie przypada 21 listopada.