Święta Felicyta z Kartaginy zginęła śmiercią męczeńską 7 marca 202 lub 203 roku w Kartaginie za panowania cesarza Septymiusza Sewera. Była niewolnicą Perpetui, młodej chrześcijanki i matki, która namówiła ją do porzucenia pogaństwa. Felicyta, będąca w ósmym miesiącu ciąży, sama przyjęła chrzest jako katechumenka. Informacje o jej życiu i męczeństwie pochodzą z zachowanego pamiętnika Perpetui oraz relacji naocznego świadka późniejszych wydarzeń. Razem z Perpetuą należała do grupy męczenników kartagińskich, których losy zostały udokumentowane w jednym z najstarszych tekstów chrześcijańskich. Ich wspomnienie obchodzone jest 7 marca w Kościołach katolickim, anglikańskim, ewangelickim, prawosławnym i ormiańskim.