Eutymiusz Wielki urodził się około 377 roku w Melitene (obecnie w Turcji). Był jednym z czołowych przedstawicieli monastycyzmu palestyńskiego, kontynuując tradycję egipskich anachoretów. Według życiorysu napisanego przez Cyryla ze Skytopolis założył kilka klasztorów w Judzkiej Pustyni, pozostając jednocześnie samotnym mnichiem. Odegrał kluczową rolę w umocnieniu decyzji Soboru Chalcedońskiego (451) w Jerozolimie, pomimo oporu większości lokalnych mnichów. Zmarł 20 stycznia 473 roku w pobliżu Jerozolimy. Jego ciało złożono w kościele własnego klasztoru w Judzkiej Pustyni. W tradycji wschodniej wspominany jest jako jeden z największych ascetów, a jego kult rozprzestrzenił się w całej cerkwi. Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 20 stycznia.