Eutymiusz Tyrnowski, urodzony około 1325 roku w Tyrnowie, był wybitnym duchownym bułgarskim, który pełnił funkcję patriarchy Bułgarii w latach 1375–1393. Jako ostatni zwierzchnik Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego w okresie istnienia Drugiego Carstwa Bułgarskiego, odegrał kluczową rolę w życiu religijnym i kulturalnym kraju. Był zagorzałym zwolennikiem hesychazmu, mistycznego nurtu w teologii prawosławnej, oraz autorytetem w świecie prawosławia. Założył słynną szkołę tyrnowską, która stała się ważnym ośrodkiem intelektualnym Bułgarii średniowiecznej. Po zdobyciu Tyrnowa przez sułtana Bajazyda I w 1393 roku, patriarchat został zlikwidowany, a Eutymiusz zesłany na wygnanie do Macedonii, gdzie zmarł około 1402–1404 roku. Pozostawił po sobie dzieła teologiczne, w tym napisane po słowiańsku „Żywot św. Hilariona, biskupa Megleńskiego”.