Eustacjusz z Tesaloniki urodził się około 1110–1115 roku w Konstantynopolu. Był wszechstronnie wykształconym duchownym i uczonym, który zdobył rozległą wiedzę z zakresu teologii, retoryki oraz literatury antycznej. Pełnił funkcję diakona w kościele Hagia Sophia, a następnie został mianowany arcybiskupem Tesaloniki, choć początkowo miał objąć biskupstwo w Myrze. Ze względu na intrygi polityczne musiał na krótko opuścić miasto i schronić się w Konstantynopolu, jednak wkrótce powrócił do Tesaloniki, gdzie pozostał do śmierci około 1195–1198 roku. Był autorem licznych dzieł, w tym komentarzy do Homera, Pindara i Dionizego Periegetesa, a także pism teologicznych, homilii, listów oraz krytycznej rozprawy dotyczącej monastycyzmu. Najbardziej znany jest jednak z relacji naocznego świadka dotyczącej zdobycia Tesaloniki przez Normanów w 1185 roku, którą spisał jako jeden z nielicznych współczesnych jej kronikarzy. Jego pisarstwo odznaczało się erudycją i mistrzostwem retorycznym, co przyniosło mu uznanie jako jednego z najwybitniejszych intelektualistów swojego czasu. Eustacjusz został kanonizowany przez Kościół prawosławny, a jego wspomnienie obchodzone jest 20 września.