Epafrodyt (gr. Ἐπαφρόδιτος) był bliskim współpracownikiem i posłańcem wspólnoty chrześcijańskiej z Filippi, wysłanym do apostoła Pawła, prawdopodobnie podczas jego uwięzienia w Rzymie. Przyniósł Pawłowi wsparcie materialne, a sam podczas podróży poważnie zachorował, lecz został uzdrowiony. Zmartwiony wieściami o jego chorobie, Paweł posłał go z powrotem do Filippi z listem, w którym dwukrotnie wspomina o Epafrodytie (Flp 2,25 i Flp 4,18). Według tradycji był on zaliczany do grona Siedemdziesięciu Dwóch Uczniów. Istnieją legendy, według których miał być pierwszym biskupem Terraciny we Włoszech, mianowanym przez samego św. Piotra, jednak brak jednoznacznych dowodów na tożsamość tej postaci z Epafrodytem z Filippi. Imię Epafrodyt oznaczało pierwotnie „umiłowany przez Afrodytę”, później interpretowano je jako „miły” lub „serdeczny”.