Ennodiusz, zwany również Magnusem Felixem Ennodiuszem, urodził się w Arles około 473–474 roku. Zmarł 17 lipca 521 roku w Pawii (starożytnym Ticinum), gdzie pełnił funkcję biskupa. Był legatem papieskim na soborze w Konstantynopolu, co świadczy o jego znaczącej pozycji w Kościele wczesnochrześcijańskim. Znany jest przede wszystkim jako autor licznych pism łacińskich, które stanowią cenne źródło dla badań nad literaturą i teologią tamtej epoki. Jego twórczość obejmuje mowy, listy oraz pisma polemiczne, w których bronił ortodoksji chrześcijańskiej. Ennodiusz został uznany za świętego, a jego kult trwa do dziś, zwłaszcza w Kościele katolickim.