Edmund urodził się około 1174 roku w Abingdon w Anglii. Był pierwszym znanym z nazwiska wykładowcą Uniwersytetu Oksfordzkiego, gdzie prowadził zajęcia z matematyki, dialektyki i teologii, promując studia nad dziełami Arystotelesa. Uzyskał doktorat z teologii i zdobył sławę jako asceta oraz ceniony kaznodzieja, podróżując po Anglii i głosząc kazania, w tym w 1227 roku wzywając do udziału w VI krucjacie. W 1233 roku został mianowany arcybiskupem Canterbury przez papieża Grzegorza IX, łącząc łagodny charakter z silną postawą wobec króla Henryka III, broniąc praw Magna Carta oraz sprawiedliwości i dobrego rządzenia w Kościele i państwie. Dążył do surowej dyscypliny w życiu zakonnym i doprowadził do zawarcia pokoju z Llywelynem Wielkim. Jego polityka spotkała się z niechęcią ze strony monarchy oraz opozycją niektórych klasztorów, w tym klasztoru Christ Church, którego mnisi stanowili duchowieństwo jego własnej katedry. Zmarł 16 listopada 1240 roku we Francji, w klasztorze cystersów w Soisy-Bouy.