Diego z Acebo, zwany także Diazem de Osma lub Didacusem Acebesem, pełnił funkcję biskupa Osmy w Kastylii od 1201 do 1207 roku. Współpracował ściśle z Dominikiem Guzmánem, późniejszym świętym Dominikiem, którego mianował kanonikiem swojej diecezji. W 1203 roku, na zlecenie króla Alfonsa VIII Kastylijskiego, odbył podróż do Danii w celu pertraktacji małżeństwa dla królewskiego syna, Ferdynanda. Misja ta nie przyniosła rezultatu z powodu śmierci narzeczonej. Wspólnie z Dominikiem Guzmánem zetknął się z szerzącą się herezją katarów w południowej Francji, co skłoniło ich do podjęcia działań misyjnych w Langwedocji. W 1206 roku spotkali się z papieżem Innocentym III, który powierzył im zadanie głoszenia przeciw herezji. Od 1205 roku, aż do swojej śmierci w 1207 roku, wraz z Dominikiem zakładał misje i wspólnoty żyjące w ubóstwie, co stało się zalążkiem przyszłego Zakonu Kaznodziejskiego.