Dawid I Szkocki, zwany również Dawidem Świętym, urodził się około 1084 roku jako najmłodszy syn króla Malcolma III i świętej Małgorzaty Szkockiej. Większość dzieciństwa spędził w Szkocji, jednak w 1093 roku został na krótko wygnany do Anglii. Po 1100 roku przebywał na dworze króla Henryka I, gdzie zapoznał się z kulturą normańską i anglo-francuską. W 1113 roku objął władzę jako książę Cumbrii, a po śmierci brata Aleksandra I w 1124 roku został królem Szkocji. Musiał stawić czoła opozycji ze strony swego bratanka Máel Coluima mac Alaxandaira, którego pokonał po dziesięciu latach walk, co pozwoliło mu rozszerzyć kontrolę nad odległymi regionami królestwa. Po śmierci Henryka I poparł roszczenia jego córki, cesarzowej Matyldy, do tronu Anglii, co doprowadziło do konfliktu z królem Stefanem i umocnienia pozycji Szkocji w północnej Anglii. Zmarł 24 maja 1153 roku w Carlisle.