Święty Damazy I, urodzony około 305 roku prawdopodobnie w Luzytanii, zmarł 11 grudnia 384 roku w Rzymie. Był biskupem Rzymu (papieżem) od 1 października 366 roku do swojej śmierci. Przed wyborem na papieża pełnił funkcję diakona u biskupa Liberiusza. Jego pontyfikat był okresem wzmożonej działalności na rzecz umocnienia prymatu Stolicy Apostolskiej, choć charakteryzował się także autorytarnymi metodami. Damazy I był inicjatorem rozwoju chrześcijańskiej epigrafiki oficjalnej oraz uważany za osobę, która przyczyniła się do romanizacji chrześcijaństwa i chrystianizacji samego Rzymu. Jego działalność miała głównie lokalny charakter, jednak wpłynęła na zjednoczenie episkopatu włoskiego wokół Rzymu. Z drugiej strony, jego nieustępliwość w kwestiach teologicznych, zwłaszcza w sporach ariańskich, osłabiła wpływ papiestwa na Kościół Wschodni, który wówczas kształtował swoją ortodoksję pod wpływem cesarza Teodozjusza I.