Dagobert II urodził się około 652 roku jako syn króla Austrazji Sigeberta III. Po śmierci ojca w 656 roku został pozbawiony dziedzictwa i wygnany do Irlandii, gdzie żył jako mnich. Powrócił do Austrazji dzięki staraniom biskupa Wilfrida z Yorku, który pomógł mu objąć tron w 676 roku, po zamordowaniu Childeryka II. Jego panowanie było krótkie i naznaczone konfliktami, głównie z Neustrią, z którą prowadził wojnę. Zawarł pokój z Królestwem Longobardów we Włoszech i wprowadził ponownie do obiegu złote monety merowińskie. Według późniejszych źródeł, takich jak Żywot świętego Wilfrida, Dagobert II był postrzegany jako tyran, który antagonizował biskupów i nakładał nowe podatki. Zginął 23 grudnia 679 roku w wyniku spisku zorganizowanego przez najwyższą arystokrację, a jego następcą został kuzyn Teuderyk III. Kult Dagoberta II jako świętego i męczennika rozwinął się co najmniej od IX wieku, a jego wspomnienie obchodzone jest 23 grudnia.